تا 5 سالگی عاشق خودکشی بودم تا بتونم دستم رو به خدا برسونم و دستاش رو توی دستم بگیرم .

 ۷ ساله که شدم گفتم نه آدما خوکشی می کننن چون کنجکاون بدونن اون ور چه خبره .

 ۸ سالگی فکر می کردم خودکشی فقط ماله دوست دختر دوست پسرا ست .

۹ ساله که شدم فهمیدم خودکشی برای خلاص شدنه ، اما اون موقع ها تمام دنیا برام قشنگ بود و خلاصی بی معنی .

10 سالگی توی دلم آدمایی که خودکشی می کردن رو تحسین می کردم و برام نماد شجاعت بودند .

11 سالگی گفتم آدمایی که خودکشی می کنن خیلی آدمای ضعیفی اند که طاقت زندگی کردن توی این دنیا رو ندارد .

12 سالگی توی کتابا خوندم خودکشی قتل نفس ؛ از کنار این عبارت رد شدم .

 و اما حالا

...

..

.

خودکشی شاید یه احساس جنون آمیزه ، بعضی ها برای بر طرف کردنش اون رو عملی می کنن و بعضی ها یا خودشون سرکوبش می کنن یا دیگران .

شاید نوعی تغییر برای رهایی از یکنواختی هاست .

شاید آرزویی کودکانه برای رسیدن به خداست .

شاید راهی برای اثبات وجود خود باشه .

شاید پاک کردن لکه ای ننگ باشه .

شاید یه نوع اثبات عشق باشه .

شاید محو شدن از فرط خستگی باشه .

و

شاید یک پایان پیش بینی شده .

دوباره آن احساس قدیمی بازگشته که به من می گوید : تو تنها خاطرات شخصی دیگری

تمام زندگیم با این فکر که من خاطرات شخص و یا اشخاص دیگر خواهم بود زندگی کردم .

رفتارم حساب شده و عواطفم از پیش تعیین شده بودند تا مبادا خاطره  بدی از من بجا بماند .

این فکر تمام زندگیم را نابود کرد .

به طوری که اکنون نیز فکر می کنم این مکان و این زمان و حتی این نوشته ها متعلق به من نیست و تنها قسمت کوچکی از خاطرات دیگران است .

گذری به دفتر خاطراتم انداختم .

 او من تر از من بود .

...

..

.

آیا این منم که می نویسم ؟

این تنها نمودی از کسانیست که هر روز بسیار می بینم و تلاش می کنم مانند آنها نباشم  .

جایی که دیگران شاد بودند ، جامه سیاه بر تن داشتم

جایی که همه بدون شکایت در کنار هم بودند ، برای آزادی هر چه بیشتر مبارزه کردم

جایی که دیگران دم از خوشبختی زدند ، در اوج چه کنم های خود بودم

جایی که همه به خاطر طمع به جان یکدیگر افتادند ، به حد مال و دارایی و مقام خود قانع بودم

جایی که دیگران به آرامی و بدون دردسر می زیستند ، به دنبال عوض کردن روند زندگی بودم

جایی که همه یکدیگر را به اسارت می گرفتند ، من در اوج آزادی خود غوطه ور بودم

جایی که همه در پی آغازی خوش بودند ، من بی مقدمه به پایان رساندم

کاشکی بقیه هم به همین راحتی می تونستن تو رو خوشحال کنن .

خستگی مداومم نشونه چیه ؟

چرا انقدر خسته ام ؟

چرا انقدر از زندگی بریده ام ؟

چرا دنیا انقدر بد شده ؟

مردم گذشتشون نسبت به هم کجا رفته ؟

چرا مردم انقدر کینه ای شدن ؟

ناراحتی و اخم و حق به جانبی جای لبخند و شادی و منطقی بودن رو گرفته .

خستمه !!!

چرا نفس کشیدن سخت شده ؟

به خاطر آلودگی هوا ؟

برای گرد و خاک هوا ؟

( امروز که هوا خاکی نیست . )

شاید برای نم نم بارونه

( اصلا بارون نمیاد . )

شاید برای شرجی بودن هواست

( هوا که شرجی نیست . )

شاید چون هوا ابره

( هوا که ابری نیست . )

پس برای مردمه

پس برای بدی هاست

برای کدورت ها  ـ نفرت ها

برای نا مردی ها

چقدر نفس کشیدن سخت شده .

دیگه نفسم بالا نمی آد .

.

.

.

.

.

چقدر سبک شدم .

احساس می کنم می تونم پرواز کنم .

دیگه کدورت ها رو احساس نمی کنم .

دیگه احساس ناراحتی نمی کنم .

خشم درونم خاموش شده .

پس نامردی ها و بدی ها کجا رفتن ؟

نمی دونم کجا رفتن جاشون خالیه .

اما هر جا رفتن بهتر که رفتن .

 الان مهمه

این مهمه که الان راحتم .

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه ی چتر.

نا تمام است درخت .

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات .

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید .

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه ی برف

تشنه ی زمزمه ام .

مانده تا مرغ سر چینه ی هذیانی اسفند صدا بر دارد .

پس چه باید بکنم

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه زمزمه ام ؟

بهتر آن است که بر خیزم

رنگ را بر دارم

روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم .

                                                                                                                    سهراب سپهری

سابقه ی اجدادی اش به خاندان کولیسیده , یکی از اجداد باستانی می

رسید . آن روز عصر که بیدار شد , کش و قوسی به کمر باریکش داد و طبق

عادت صدایش را در گلو انداخت و با ریتمی مناسب اپرای منحصر به فرد

خانوادگی اش را سر داد . این اپرا معروف ترین موسیقی و قدیمی ترین

آوایی بود که در حافظه بشریت به خاطر سپرده شده . یک اپرای باستانی و

با شکوه .

مادام آنوفلیا یک بیوه زن زیبا و در عین حال ترسناک بود . اعتقاد وافری

به خون داشت و و عقیده داشت که نوشیدن آن می تواند به بقای خانواده

اش کمک کرده و نسلش را حفظ کند . رازی که سینه به سینه و نسل به

نسل حفظ شده بود و پس از هزاران سال دیگر سری محسوب نمی شد .

همسر مادام آنوفلیا یک هفته بعد از آشنایی با او مرده بود . نمونه ی

کامل از یک مرد خوب که جذب زیبایی های نوع ماده ی خود شده و بر خلاف

مادام آنوفلیا ,کوچک ترین ارادتی به خون نداشت . مرد شاعری بود که

سکوت در وجودش رخنه کرده بود . اشعار و نوشته هایش را توی دلش می

خواند و ترجیح می داد از نوشابه های گیاهی برای تمدد اعصابش استفاده

کند .

مادام آنوفلیا یک خصوصیت اخلاقی دیگری هم داشت . به معنای واقعی

کلمه نژاد پرست بود . تعصب عجیبی به خانواده ی خود داشت و خانواده

های معروف دیگری چون کولکس و آءدس را تحقیر می کرد . ادعایش هم

این بود که اجدادش توانسته بودند در طول تاریخ سالانه میلیون ها انسان را

قتل عام کنند , در حالی که اجداد آن دو خانواده دیگر چنین افتخاری

نداشتند .

عصر آن روز هم مادام آنوفلیا گرگ و میش هوا از خانه اش که طبقه

ی آخر یک برج بلند با منظره ای زیبا به سوی رودخانه بود , بیرون آمد و

به سمت خانه ی همسایه طبقه ی پایینی رفت تا ماموریتش را به

اتمام برساند . هوا به تازگی گرم شده بود و پنجره طبقه پایین باز بود .

مادام آنوفلیا به آرامی از پنجره وارد شد و در حالی که اپرای مورد

علاقه اش را زمزمه می کرد , به سمت مردی رفت که روی تخت دراز

کشیده بود . بوی آزار دهنده ای مشامش را آزرده می کرد . رگ بیرون

زده و گرمای پوست مرد بی قرارش کرده بود . نزدیک تر رفت . بوی آزار

دهنده لحظه به لحظه بیشتر می شد و روی دلش سنگینی می کرد .

حالا به چند سانتی متری مرد رسیده بود . سرش گیج می رفت و

ناگهان دچار حمله شد . سکته یا چیزی شبیه به آن . وقتی روی زمین

سقوط می کرد , هنوز نمی دانست که مرد همان روز پشه کش جدیدی

خریده است . فردا هیچ روزنامه ای تیترش این نبود : ((مادام آنوفلیا

در گذشت))

منبع : مجله ۴۰ چراغ

اسکاروایلد

تجربه ، شانه ای است که طبیعت زمانی به دست ما می دهد که دیگر کچل شده ایم .

ضرب المثل بلژیکی

عمری سپری کردم تا بفهمم فهمیدن همه چیز لازم نیست .

رنه کوتی

بعضی آدم ها هر حرفی را باور می کنند ، به شرطی که در گوشی به آنها بگویید !

لوییز.ب.نایزر

زندگی بی اندازه خوشتر می گذشت ، اگر در هشتاد سالگی به دنیا می آمدیم و خوش خوشک به هجده سالگی می رسیدیم ...

مارک تواین

دستور العمل خوشبختی ، غرق شدن در چیزهای کوچک و به ظاهر کم اهمییت است .

ادوارد نیوتن

برای موفقییت نمی توانم به شما دستور العملی بدهم اما اگر می خواهید بدانید ، دستور العمل شکست این است : طوری رفتار کنید تا همه از شما راضی باشند .

هربرت بایارد سوءوپ

وقتی برای درمان یک بیماری راه های مختلفی پیشنهاد می شود ، مفهومش این است که آن بیماری ، غیر قابل علاج است !

آنتوان چخوف

روانشناس ، کسی است که وقتی دختری زیبا وارد اطاق می شود چهره دیگران را تماشا کند .

بروس پاترسون

دهانت را ببندی و احمق جلوه کنی ، بهتر از آن است که با گشودن آن همه شک و تردید ها را از میان برداری !

مارک تواین

خدایا مرا از شر دوستانم در امان بدار ، از پس دشمنانم خودم بر می آیم !

مارشال دوویلار

منبع : مجله آرامش

                                قبل از عمل

                                 در حین عمل

                                بعد از عمل